Автобустағы баланың сөзі көпті жылатты

Кеше автобуспен үйге бара жатқанмын. Бiр аялдамадан шамасы төрт жасар бала мен отыздан асқан жас жiгiт кiрдi. Бала әкесiнiң  тiзесiне басын қойып жылай бастады.Көпшiлiк еркелеп тұрған қыңыр бала болар шамасы деп мән бере қоймады. Әкесi де шаршаған, тұнғиық ойға шомған көздерiн терезеден алар емес. Сәлден соң бала: 


-Әке, сен анамды жақсы көремiсiң?- дедi. Осы сөздi естiгеннен-ақ әке жүрегi елжiреп көзiнен жас тамды: 
— Иа балам, қатты жаксы көремiн! -Олай болса, оны неге жерге көмiп тастадық? Ендi мүлдем көрмеймiз бе?- деп мөлдiрей қарағанда, жолаушылардың төбесiне жай түскендей болды. Әкесi үнсiз баласын 
қолдарымен қатты құшақтады, бауырына қысып өзiн-өзi ұстауға тырысқанымен дәрменi жетпедi. Автобустағылардың да көзiне ерiксiз жас келдi. Бәрi де тауқыметтi тағдырдың ащы дәмiн сезгендей болды. О пенделер, бес күндiк фәниде бiр-бiрiмiздi бағалай бiлейiк, қамқор болайық! Бәрiмiзге берiлгенi қысқа ғұмыр, сол уакыт iшiнде жанымыздағыларға күлкi сыйлайық!

Азамат Хан

Пікір қалдыру

Сіздің e-mail жарияланбайды. Толтырылуы міндетті *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.