Бақыт

Қырық сиқыры енгізіп сабырға жан,

Ер біткеннің төзімін сан ұрлаған.

Түзу жолға сүйрейді азаматын,

Жаралып ап қисайған қабырғадан.

Бәрін тербер толғантар сірә, бұл күй,

Жүректердің төріне тұнатын сый.

Әйел – анаң, әпке, жар, қарындасың,

Бас әріппен жазғың кеп тұрады ылғи.

Болмысыңның қалмаса оңы кеміп,

Ер жетесің әп-сәтте жонып желік.

Қанбай өссең ананың мейіріне,

Жеңгелерден іздейсің соны келіп.

Сұлу сүйсең жаныңды тырнап тұрып,

Танытпайсың тегінде кіл қаттылық.

Тек, Құдайдан тілейсің жатсаң-тұрсаң,

Көрсетпесе екен деп бір жат қылық.

Құдай берген аямай сезім оған,

Бас тарта алмас ер түгіл езің одан.

Азаматы болмаса арманындай,

Бара-бара айналар өзі соған.

Жамай алсаң өмірдің бір кетігін,

Әйел сенен аямас үр кекілін.

Түсіне алмай келемін, жігіттердің

Хас сұлудан неліктен үркетінін…

Әйел жыры – таусылмас таңдайға құт,

Әйел деген – әлем ғой таңдай жарық.

Міне, осыған сүйсініп ғұмыр кешер,

Ер-азамат боп туу қандай бақыт?!

Жәлел ҚУАНДЫҚҰЛЫ.